ΟΞΥΓΟΝΟ –ΟΖΟΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ


Το Όζον (Ο3) ήταν η πρώτη αλλοτροπική μορφή που περιγράφηκε από την επιστήμη και ανακαλύφθηκε από τον Κρίστιαν Φρίντριχ Σένμπαϊν (Christian Friedrich Schönbein) κατά τη διάρκεια εκτέλεσης πειραμάτων αργής οξείδωσης φωσφόρου και ηλεκτρόλυσης νερού το 1840.

Το ονόμασε έτσι με βάση την ελληνική λέξη για τη μυρωδιά (ὄζειν), από τη μυρωδιά που γίνεται αντιληπτή στις νύχτες με καταιγίδες αστραπών. Εντούτοις, η μυρωδιά αυτή, προέρχεται γενικά από τα ιόντα που παράγονται κατά τη διάρκεια των ραγδαίων χημικών αλλαγών που λαμβάνουν χώρα σε τέτοια καιρικά φαινόμενα και όχι από το ίδιο το Όζον.


Χημικές Ιδιότητες
Είναι αέριο ασταθές, ισχυρά οξειδωτικό, ισχυρό τοξικό με χαρακτηριστική οσμή και κυανό χρώμα. Είναι λίγο διαλυτό στο ύδωρ και όπως είναι ασταθές και εύκολα διασπάται δεν αφήνει υπολείμματα. Το Όζον που βρίσκεται στο επίπεδο της θάλασσας θεωρείται μολυσματικό στοιχείο για τον αέρα αυτού του επιπέδου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και έχει ανεπιθύμητες επιπτώσεις στο αναπνευστικό σύστημα των μελών του ζωικού βασιλείου. Από την άλλη, το Όζον είναι χρήσιμο όταν βρίσκεται στην ανώτερη ατμόσφαιρα, γιατί προλαμβάνει την επιβλαβή υπεριώδη ακτινοβολία από το να φτάσει στην επιφάνεια της γης. Εμφανίζεται σε χαμηλή συγκέντρωση στο σύνολο της γήινης ατμόσφαιρας. Το Όζον έχει πολλές βιομηχανικές και καταναλωτικές εφαρμογές.

Τι είναι οζονοθεραπεία
Η οζονοθεραπεία είναι μια μέθοδος που εισάγεται στον οργανισμό όζον εμπλουτισμένο με οξυγόνο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να «αφυπνίζει» το ανοσοποιητικό σύστημα , ενισχύοντας  τους επανορθωτικούς μηχανισμούς του οργανισμού. Οι πρώτες εφαρμογές οζονοθεραπείας έγιναν στον Β παγκόσμιο πόλεμο σε γερμανούς τραυματισμένους στρατιώτες. Οι ασθενείς έβαζαν τα τραυματισμένα μέλη τους σε ασκούς γεμάτους όζον που είχε εμπλουτισθεί με οξυγόνο. Τα αποτελέσματα της θεραπείας ήταν πολύ αποτελεσματικά ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα τραύματα επουλώνονταν πλήρως.

Χρήση του όζοντος στην ιατρική και γεννήτριες παραγωγής Ο2/Ο3

Το όζον  στην ιατρική, όπως και κάθε ιατρική ουσία, η σαφώς καθορισμένες διαδικασίες που πρέπει να χρησιμοποιείται σε συγκεκριμένο εύρος συγκέντρωσης της χρήσης (μεταξύ 1 και 100 g / ml) και ορισμένες μεθόδους διοίκησης. Όπως αναμενόταν, λόγω της αστάθειας θα πρέπει να χορηγείται με ένεση λίγο μετά την προετοιμασία που λαμβάνεται με τη γεννήτρια Ο3.
Στην ιατρική, το όζον χρησιμοποιείται σε ανάμειξη O2/O3 στοιχείο που ορίζεται ιατρικό όζον, όπου οι συγκεντρώσεις του όζοντος είναι περίπου 40 φορές χαμηλότερες από αυτές που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία.
Η τυπική ιατρική γεννήτρια όζοντος χρησιμοποιεί  καθαρό Ο2 που υποβάλλεται  σε διαφορά τάσης και έτσι  σχηματίζεται  το όζον (Ο3). Το  O2  που εισέρχεται στη γεννήτρια πρέπει να έχει καθαρότητα μεγαλύτερη από 99,5% .Αν λαμβάνεται Ο2 από τον ατμοσφαιρικό αέρα που υπάρχουν  και συγκεντρώσεις αζώτου (N2) από περίπου 78%, τότε η γεννήτρια θα παράγει και  τα οξείδια του αζώτου (NO, NO2) που είναι ιδιαίτερα τοξικό και ως εκ τούτου ένα τέτοιο μείγμα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ιατρικούς σκοπούς.



ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ( ΤΡΟΠΟΙ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ)

Διαφορετικός για κάθε πάθηση είναι ο τρόπος εφαρμογής της οζονοθεραπείας:
1. Μεγάλη και μικρή αυτομετάγγιση
2. Ενέσιμος (μυς,  κάτω από το δέρμα)
3. Τοπική εφαρμογή με ασκούς ή κώδωνες
4. Με υποκλυσμό από το έντερο




Μικρή και μεγάλη αυτομετάγγιση:
Ειδικές μέθοδοι για θεραπεία πολλών παθήσεων όπως είναι ο έρπητας ζωστήρας, αγγειακές ανεπάρκειες στα άκρα, άτονα έλκη, κατακλίσεις που δεν κλείνουν με συμβατικές μεθόδους.

Μεγάλη αυτομετάγγιση: Η συγκεκριμένη μέθοδος (Prof. Beck University of Giessen Germany) χρησιμοποιείται στην γηριατρική, στην ρευματολογία, σε αγγειακές παθήσεις, σε ιώσεις κλπ, τονώνοντας τις αντιστάσεις του αμυντικού μηχανισμού.
Με την απόλυτα ακίνδυνη αυτή μέθοδο, συλλέγεται μικρή ποσότητα αίματος από φλέβα μέσα σε αποστειρωμένη φιάλη όπου μετά αναμιγνύεται με ποσότητα Ο2/Ο3 που άμεσα αντιδρά με τα ερυθρά και τα λευκά αιμοσφαίρια. Το αναζωογονημένο αίμα στην συνέχεια από το ίδιο σημείο λήψης αυτομεταγγίζεται στον ασθενή. Χρησιμοποιείται για σκλήρυνση κατά πλάκας, ρευματοειδή αρθρίτιδα, άτονα έλκη ποδιού, κατακλίσεις, έρπητα ζωστήρα, ηπατίτιδες, παρασιτικές ασθένειες του εντέρου, αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, εμβοές αυτιών και απώλεια ακοής, οσφυαλγίες και αυχενικό σύνδρομο, σύνδρομο χρόνιας κόπωσης και ρευματική  πολυμυαλγία, σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια και σε αυτούς που κάνουν αιμοκάθαρση, για ενίσχυση του οργανισμού πριν από επεμβάσεις και μεταμόσχευση οργάνων και  πριν και μετά από χημειοθεραπεία, στην οδοντιατρική σε ουλίτιδες και κακοσμία του στόματος, στην αισθητική ιατρική σε ρυτίδες.

Μικρή αυτομετάγγιση, με ανάλογες ενδείξεις, συλλέγεται μικρή ποσότητα αίματος περίπου 5 κ. εκ. σε σύριγγα όπου αναμιγνύεται με ποσότητα Ο2/Ο3 και στην συνέχεια χορηγείται ενδομυϊκά στον ασθενή. Χρησιμοποιείται σε εξασθενημένους οργανισμούς ή σε αθλητές ή σε αλλεργίες για ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος σε αλλεργίες κλπ.

Υποκλυσμός εντέρου με όζον: Για καθαρισμό του εντέρου από τις τοξίνες, για πολύποδες και ραγάδες του δακτυλίου, για αιμορροΐδες, για αδυνάτισμα, για χρόνιες νόσους όπως είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα και η σκλήρυνση κατά πλάκας (ενίσχυση ανοσοποιητικού συστήματος) η για κολίτιδα και συρίγγια η αιμορροΐδες. Με  ειδική σύριγγα 60 ml εγχέομε στον πρωκτό μείγμα Οξυγόνου -όζοντος ,σε συγκεκριμένη πυκνότητα ανάλογα με το πρωτόκολλο που χρησιμοποιούμε ,ο ασθενής το κρατάει 5-10 λεπτά(όσο μπορεί) και στην συνέχεια το αποβάλλει στην τουαλέτα. Αυτό γίνεται 1-2 φορές την εβδομάδα για 5-6 φορές. Σε σοβαρές περιπτώσεις γίνεται και κάθε μέρα έγχυση 200-300 ml με πυκνότητα 5-40 mcg. Καλό θα είναι να έχει γίνει πριν κανονικός καθαρισμός του εντέρου με κλύσμα για να δράσει καλύτερα το όζον

Η οζονοθεραπεία θεωρείται απόλυτα ασφαλής! Ακόμα και αν γίνει υπέρβαση της δοσολογίας, η μόνη παρενέργεια που ίσως νιώσει ο ασθενής είναι μια …ζαλάδα.


ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ

1. Αισθητική ιατρική: για ρυτίδες, κυτταρίτιδα, “ψωμάκια» ,ευρυαγγείες και λεμφοΐδημα των κάτω άκρων.
2. Ορθοπεδική: για αρθρίτιδα, οσφυαλγία –ισχιαλγία,  αυχενικό σύνδρομο, κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου , τενοντίτιδες .
3. Δερματολογία: για έρπη, δερματίτιδες εξ επαφής, ακμή, μυκητιάσεις, εκζέματα ψωριάσεις και αντιγήρανση.
4. Νευρολογία: για ημικρανίες, κεφαλαλγίες κλπ..
5. Παθολογία: για αλλοιώσεις των συστατικών του αίματος, ηπατίτιδες, γαστρίτιδες, δυσκοιλιότητες, ελκώδη κολίτιδα και σύνδρομο του Crohn.
6. Αγγειολογία: για αρτηριοπάθειες, φλεβική ανεπάρκεια, κιρσούς των κάτω άκρων, φλεβική θρόμβωση, διαβητικά έλκη, κατακλίσεις και γάγγραινα. Βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και την οξυγόνωση των ιστών.
7. Αλλεργίες

Τοπική εφαρμογή του όζοντος (με ασκούς και μίγμα όζοντος και οξυγόνου) στα άκρα. Επιταχύνει την επούλωση των πληγών, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και απομακρύνει την κούραση.
Οι πόροι του σώματος, όταν εκτίθενται στα όζον, ανοίγουν και αυτό συνεπάγεται περισσότερο οξυγόνο και τόνωση της αιμάτωσης. Έτσι, αποβάλλονται καλύτερα οι ακαθαρσίες και μειώνεται ο κίνδυνος φθοράς των δερματικών κυττάρων. Το δέρμα ανανεώνεται, βελτιώνεται η μικροκυκλοφορία, δημιουργούνται νέα αγγεία και ενισχύεται η κυτταρική ανάπλαση




Που βασίζεται η θεραπευτική του δράση

1. Επαναφέρει σε ισορροπία κάθε διαταραχή της οξυγονώσεως των ιστών. Αυτό επιτυγχάνεται με την αύξηση της γλοιότητος των ερυθρών αιμοσφαιρίων, την ελάττωση της συγκολλήσεώς τους και τη μεγαλύτερη αποδέσμευση του οξυγόνου στους περιφερειακούς ιστούς.

2. Η οξείδωση της κυτταρικής μεμβράνης των μικροοργανισμών και η παραγωγή κυτταροκινών ιντερφερόνης, ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό κυτταρικό σύστημα για την καταστροφή τους.

3. Ενεργοποιεί το αντιοξειδωτικό ενζυμικό σύστημα, διεγείροντας την υπερέκκριση αντιοξειδωτικών ενζύμων και επαναρρυθμίζει τον διαταραγμένο μεταβολισμό και την ανοσοποιητική κατάσταση του οργανισμού.



Σύνδεσμοι:

ΙΑΤΡΕΙΟ & ΕΡΓΑΣΤΉΡΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ